डोलखाको बोच गाउँ विकास समितिको चरन क्षेत्रमा चौँरी चराउनु शेर्पा जातिको पुस्तौँदेखिको आदिवासी अभ्यास हो। चौँरी चराउनु शेर्पाली परिवारले जीविकोपार्जन गर्ने मुख्य माध्यमध्ये एक हो। चौँरीपालकले चौँरी चराउनु आफ्नो अधिकार हो भन्ने विश्वास गर्छन्; यो जीवनशैली उनीहरूका पुर्खाबाट आएको हो। तर भित्तेरी सामुदायिक वन उपभोक्ता समूहका वन उपभोक्ताले स्थितिलाई त्यही दृष्टिले हेरेनन्। शेर्पाका चौँरीले वन स्रोत घटाइरहेका थिए र वनको दिगोपनलाई खतरा पुर्याइरहेका थिए। उपभोक्ता समूहले चरन रोक्न शृङ्खलाबद्ध प्रयास गरे र चौँरीपालकले अतिक्रमणविरुद्ध आफ्ना अधिकार जोगाउन विरोध गरे।
विवादले कुनै समाधान दिएन र दुवै पक्षका लागि उत्पादनमूलक भएन; बरु दुवै समूहले छरछिमेकको सहकार्य र, सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण, दुई समूहबीच पहिले रहेको विश्वास र सन्तुलन गुमाइरहेका थिए। बढ्दो विवाद मिलाउन एन्साब, जिल्ला वन कार्यालय दोलखा र फेकोफनले चौँरीपालक र सामुदायिक वन उपभोक्ता समूह दुवैलाई मञ्जुर हुने समाधान खोज्न सँगै काम गरे। दुवै समूहलाई स्थितिबारे छलफल गर्न ल्याइयो। वन उपभोक्ता समूहले ८३ हेक्टर वन क्षेत्र चौँरी चराउन छुट्याउन सहमत भए र चौँरीपालकले वनको संरक्षण र व्यवस्थापनको जिम्मेवारी लिए। सहमतिको एक अङ्गका रूपमा चौँरीपालकले अब चरन क्षेत्रमा घाँसको बीउ छर्छन् र जिल्ला वन कार्यालय र जिल्ला पशु सेवा कार्यालयले यस प्रयोजनका लागि बीउ उपलब्ध गराउनुपर्छ। निर्णय अनुसार चौँरीपालकको आम्दानीको एक अंश चरन व्यवस्थापनमा प्रयोग गरिनेछ। भविष्यका आवश्यक निर्णय गर्न चरन व्यवस्थापन समिति पनि गठन गरिएको छ। अब, चौँरीपालक र उपभोक्ता समूह दुवै आफ्नो विवाद अझ फलदायी नतिजामा रूपान्तरण भएको देखेर खुसी छन्।
